Schoolplein

Vanochtend was ik even in het dorp. Normaal gesproken ga ik in Tilburg de stad in, maar in de weekenden ben ik meestal bij mijn ouders thuis en vind ik het gezellig om even de knusse Drunense dorpssfeer op te snuiven. Op de terugweg naar huis besloot ik een omweg te maken. Ik fietste door het park en kwam langs de Olof Palme, waar ik mijn jaren op de basisschool heb gesleten. De lieve juffrouw Wendy in de kleuterklas, de letters die we in groep drie mee naar huis kregen om aan een waslijn te hangen en zo het alfabet te leren, meneer Jack met zijn leuke muzieklessen in groep 5, de spannende fietstochten naar dependance de Bolster in groep 6, de Kerstmusical in groep 7; allemaal momenten die nog steeds een glimlach op mijn gezicht toveren. Iets minder blij word ik altijd van de aanblik van de naastgelegen gymzaal, een plek waar ik het liefst zo min mogelijk kwam. 
 
Ik stop even bij het speelplein van de kleuters en kijk over het hek. Nu zou ik daar zo overheen kunnen klimmen, maar als kleine kleuter leek dat een onmogelijke missie. Ik glimlach even bij de aanblik van de zandbak en de gezellige plakplaatjes op de ramen, wat was het speelplein eigenlijk klein! Rustig peddel ik door naar het plein voor de ‘grotere’ kinderen, ook deze lijkt flink te zijn gekrompen sinds ik daar pakweg elf jaar geleden overheen liep. 
 
Tijdens de laatste weken in groep 8 vroeg ik me regelmatig af hoe het zou zijn op die ‘grote’ middelbare school. Het duurde uiteindelijk weken voordat ik de goede lokalen kon vinden en een beetje was gewend aan het leven als middelbare scholier. En dan te bedenken dat nu ook al weer het grootste gedeelte van mijn studententijd erop zit! Vergeleken met Tilburg lijkt Drunen eigenlijk maar klein en misschien zelfs wel een tikkeltje saai vergeleken met het bruisende stadsleven. Toch ben ik altijd weer blij als ik vrijdagmiddag op weg ga naar mijn ouders en ik in de bus de grijze Tilburgse gebouwen langzaam zie veranderen in een groener landschap en uiteindelijk mijn vertrouwde bushalte in zicht komt. 
 
Terwijl ik peinzend weer op de fiets stap en het schoolplein achter me laat, bedenk ik me dat de tijd soms wel eens langzamer zou mogen gaan of dat ik nog heel even terug zou kunnen naar dat zorgeloze kleuterleven. Dat ik elke pauze weer met mijn vriendjes Power Rangers kon spelen (ik was als meisje altijd de roze) en mijn grootste zorg was hoeveel knikkers ik zou winnen. Misschien lopen over een jaar of tien mijn eigen kinderen wel over diezelfde grijze tegels rond, al kan ik net zo goed aan de andere kant van het land zitten. De tijd zal het leren en ik zie wel wat de wereld me brengt. Dat is tenslotte één groot speelplein. 

http://sylviakuijsten.com
Sponsoren