Guardian Angel

Nergens voelde ik me vrijer en zorgelozer dan op de eiland-hop vakanties in Griekenland.
In de late eighty’s backpackend naar Athene, en maar zien. Samen met vriendinnen hopte ik drie zomers lang over de Cycladen. Trendy Mykonos, feesteiland Ios, Paros en Anti-Paros, Santorini en andere vrijheid blijheid eilanden.  
Het onlangs verschenen boek Hemelvaart van Judith Koelemeijer stond dan ook  in no-time op de e-reader.  Het boek vertelt het biografische verhaal waarin Judith samen met vijf vriendinnen in Griekenland eilandhopt in de jaren tachtig. Maar, zo verraadt de achterflap, Judith keert maar met vier vriendinnen terug. Een dramatisch ongeluk met een motor kost één van hen het leven. 
 
Lezend ga ik terug in de tijd. Koelemeijer beschrijft formidabel de sfeer van toen. Inclusief de muziek, U2, de Simple Minds. Bijna eng, zo herkenbaar. Dan komt het hoofdstuk van het ongeluk.  In gedachten keer ik terug naar het hospitaaltje waar ik ooit belandde met mijn vriendin. Net als  de meiden in het boek, sprongen ook wij roekeloos achterop bij scooter- of motormuizen. Zo gebeurde het dat we bij twee Zweden in hun open Jeepje klommen. Tijdens een stop schoten we plaatjes van het magnifieke uitzicht , staande op de achterbank. Plotsteling gaf de Zweedse chauffeur gas. Met een klap kukelden we achterover uit de Jeep op de rotsblokken. 
 
Geschrokken zag ik mijn vriendin bewusteloos op de grond liggen. Paniek, ook bij de Zweden. Wat nu? We tilden haar in de Jeep en crossten het eiland over, op zoek naar hulp. Ondertussen op haar inpratend: Kom bij! Word wakker! Hoor je me!?  Bij een armetierig hospitaaltje aangekomen opende zij  langzaam haar ogen. Opgelucht in medische handen te zijn volgde een tetanusprik. Of ik ook gewond was? Mwah, beetje pijn aan mijn arm. Dokter Stavros maakte een foto: mijn pols vertoonde een ‘beautiful fracture’! Met een sjekkie in de mondhoek en zijn sjofele hondje naast me op de behandeltafel, gipste Stavros mijn arm. Ondertussen polsend: “what are ze plans for zenight?” 
  
Met Annette, de vriendin van de schrijfster, loopt het anders af. Haar val van de motor is fataal. Ik besef ineens hoe het levensverhaal van dat meisje abrubt stopt, 20 jaar jong.  Vrij was ze, en zorgeloos. Hoe ook ons leven in een split second anders had kunnen lopen. Hoe ik voor geen goud al die tussenliggende jaren had willen missen. 
 
Het verhaal laat me niet los en ik sms de vriendin met wie ik destijds in de Jeep zat.
Ze sms’t dezelfde dag nog terug: “ Maar natuurlijk weet ik dat nog! Wij hadden altijd een beschermengel bij ons haha! Laten we snel iets afspreken!” 
Ze weet niet half hoe blij ik ben dat wij nog kúnnen afspreken. Ondertussen blijf ik me afvragen: waar was de beschermengel van die Annette?


 


Voor meer informatie over Wilma van Rooij kunt u terecht op haar website.

 


Sponsoren